Reageer op: De essentie van mens zijn

Home Forums Mijn broedproces De essentie van mens zijn Reageer op: De essentie van mens zijn

#548
Boudewijn
Deelnemer

@Eugenia. Je vraagt mij hoe ik het verschil zie van mijn laatste zin: ‘Zo zijn er mensen die liefde vragen, en mensen die liefde nodig hebben, twee kanten van mens zijn.’ Dat is een lastige vraag, die wat mij betreft een heel mensenleven vraagt om eerlijk te beantwoorden, een heerl mrnsenleven van zelfonderzoek. De vraag die daar onder ligt kan alleen maar zijn: ‘wanneer ben ik in staat (geweest) om liefde te geven, en wanneer heb ik zoveel liefde nodig gehad dat ik ze zelf niet meer vrijelijk geven kon?’ En dat is geen constante! Integendeel.
Vorig jaar ben ik daar persoonlijk nog eens heel diep mee geconfronteerd. IK was (weer eens) weggestuurd in een ecologische woongemeenschap omdat er wat strubbelingen waren. In januari was ik vol goede moed bij deze prachtige plek aanbeland, vol goede moed om er aan te bieden er mee een heuse woongemeenschap van te maken, een ecodorp. Dat zie ik nog steeds als een liefdesact, die mij ook d ekans zou geven om liefde te ontvangen. Want Liefde hebben we natuurlijk allemaal nodig, dat is heel natuurlijk. Gaandeweg ontstonden er echter wat strubbelingen die maakten dat men mij uiteindelijk na 4 maanden verboden heeft er te blijven wonen. Vanuit mijn liefdesimpuls was ik geleidelijk in een patroon terecht gekomen waarbij ik mensen ging pushen om voor dat ideaalbeeld van een ecodorp te gaan of te vertrekken (er was geen geld en inkomen meer waar het onderhuden van vrijwilligers op gebaseerd is). Verder dan dat ze er als vrijwilliger tegen kost en inwoning konden blijven wonen. Wat ook gezien de coronatijden overigens een noodzaak was om te overleven. Het probleem was niet dat de mensen daarin maar moeizaam stappen konden/wilden zetten, maar dat ik te pusherig werd. Vanaf dat ik andere mensen wil veranderen, ze niet rustig kan accepteren in waar ze nu zitten, ben ik iemand die liefde vraagt, in plaats van vrijelijk te geven. En als op dat ogenblik ik daar geen inzicht in heb, ontstaat er dus een fundamenteel probleem: ik denk van mijzelf liefde te geven, maar eigenlijk ben ik het die liefde nodig heeft om niet te verkrampen….Naaszt mijn schoenen lopen noem ik dat.
Dat was nog maar het begin van de les, een stevige aanloop om zo te zeggen. IK kwam dan al vlug in een andere situatie terecht dat ik elders wel mee kon zorgen voor een betere wereld. Ook dat liep natuurlijk al gauw falikant mis. Het probleem was dat ik bleef krampachtig sturen in plaats van op een gezonde manier te rouwen en liefde op een natuurlijke wijze te laten stromen; Dat rouwproces werd mij uiteindelijk fysiek opgedrongen door ernstige gezondheidsklachten en een uitzichtloze leefsituatie, daklooshied, waarbij ik overal aanbotste tegen de onmogelijkheid om mij te geven wat ik nodig had, zelfs een dak boven mijn hoofd lukte niet. Juist in de diepste ellende komt dan het punt van overgave, van loslaten, van het rouwproces wel toe te laten, waarop plotseling heel de wereld om mij heen leek te veranderen, en langs alle kanten hulp op mij afkwam, meer dan dat ik vroeg zelfs. Door in zulke precaire situatie open te zijn, liefde te geven, en op die manier ook met de juiste intonatie te vragen waty ik nodig had. Ik heb nu 2 maanden een privekamer gekregen bij de daklozenopvang om eerst aan te sterken, nu nog eens 2 maanden in de reguliere opvang. Volgende week krijg ik een eigen serviceflat…..
Maar daarvoor heb ik dus veel moeten loslaten: vooral mijn droom en ideaal om in een ecologische gemeenschap te wonen, een droom van vallen en opstaan gedurende 30 jaar. Om uiteindelijk mij te realiseren dat ik, juist door deze zware beproevingen, tot realisatie van mijn droom gekomen was: ik wordt omringd door mensen van alle leeftijden, ook jongeren, die heel geineresseerd zijn in wat mij als ‘elder’ inspireert en beweegt, en mij respecteren en op handen dragen. En dat alleen omdat ik heb ingezien dat ik geen liefde meer kon geven……En te den wat nodig was om dat wel te kunnen doen, overgave aan het leven, aan de flow.
Onlangs heb ik een danstheaterstuk ontworpen dat uitgevoerd gaat worden binnen de daklozenwerking in antwerpen, met verschillende jongern/hulpverleners en daklozen. Een stuk dat oproept om allen samen op te staan om een samenleving te creeeren die niet achter (corona)angst aanloopt, maar positief gaat voor onze eigen waarden en vrijheid…..In de hoop dat dit kan meehelpen om burgers bewust te maken dat wij als samenleving in een afglijdende dynamiek terechtgekomen zijn, met heel de oorlogsmaatregelen, oorlogsretoriek en dwangmaatregelen die rchting een meer totalitair systeem gaat, gestuurd door de rijke elite….. Mijn les, verbeter de wereld door zelf bewuster te worden van het spel van d eliefde geven en vragen…

Wel een heel lang antwoord op een eenvoudige vraag. Is ze voor jou voldoende beantwoord? Wellicht lokt dit ook weer bij lezers reactie’s uit? Graag.