Reageer op: Participeren

Home Forums Algemeen Participeren Reageer op: Participeren

#612

Overdenking
Waar zal ik beginnen……
Acceptatie, dat woord is een mooi uitgangspunt om op te reflecteren.
Acceptatie heeft mij altijd geholpen om vanuit deze energie te beschouwen wat er buiten en binnen in mij afspeelt. Het is voor mij een soort van niemandsland van waar uit ik neutraal naar ogenschijnlijke tegenstellingen kan kijken, zonder daar een mening over te willen en hoeven hebben. Dit voelt voor mij als verbindend en liefdevol en geeft mij innerlijke rust en stabiliteit. Het lukt mij al jaren op deze wijze mijn, vrede en rust te behouden.
Het afgelopen jaar is die innerlijke houding voortdurend op de proef gesteld. Ik heb in 1 jaar nog niet zoveel onrecht, geweld, leugens, verdeeldheid, corruptie en klasse justitie meegemaakt dan in mijn hele volwassen leven.
Nu is er even wel onrust in mij, nu is er emotie in mij, soms boosheid, vaak verdriet dat zich uit in boosheid of teruggetrokkenheid. Ik laat het toe, het mag gevoeld worden, helemaal.
Ik neem nu de tijd dit te onderzoeken, het roept veel vragen bij me op. Tot hoever gaat acceptatie? Zijn er wellicht 2 soorten acceptatie, die in mij en buiten mij? Ben ik mede verantwoordelijk als ik onrecht laat gebeuren? Kan ik buiten mijzelf zaken niet accepteren en er tegen in gaan, terwijl er in mij acceptatie is? Waar en wanneer heb ik deze situatie eerder meegemaakt, situaties waarin ik mij machteloos, uitgesloten, gestigmatiseerd, niet begrepen, eenzaam, boos en verdrietig heb gevoeld?
Ja, dit herken ik wel…….
Heeft mijn disbalans dan met een herinnering te maken, die diep was weggestopt en door deze trigger naar bovenkomt, als een lava eruptie na jarenlange ogenschijnlijke rust. Heeft het dus niet zozeer te maken met de buitenwereld, maar fungeert het als trigger om diep weggestopte emoties te laten voelen, te doorleven en te transformeren?
Ja, ik ben door de buitenwereld innerlijk geraakt. Ik weet dat er eigenlijk geen tweedeling tussen binnen en buiten is, maar waarom ervaar ik dit nu zo?
Ik laat het er maar even zijn, hoe klote dit nu ook voelt.
Ik heb ondanks, of dankzij dit, vertrouwen in mijn proces en in mezelf, wetend dat me dit weer een stukje dichter bij mijn kern brengt, bij compassie, bij Liefde in mij en buiten mij, wetend dat dit eigenlijk non-duaal is, maar er staat niet voor niets een streepje tussen.
Aho.