Bezit

Het is een mooie februari ochtend, afwisselend zon en wolken, wind en luwte. Alles is groener en er zijn veel bloemen op Lanzarote omdat het vanaf november regelmatig en veel geregend heeft. Ik loop over de heuvels en in de valleien over wat vroeger landbouw terreinen geweest moesten zijn omdat er overal dikke muren als slangen over het land slingeren, zo dik dat je er op lopen kunt. Die muren kunnen soms landgrenzen zijn maar de meeste zijn met veel moeite gebouwd om de planten tegen de wind te beschutten. Lanzarote is een en al steen en rots, dus op die manier maakten ze tegelijk het land vrij om er hun groenten in te kunnen verbouwen. 

Met iedere wandeling bewonder ik behalve de natuur de muren van opgestapelde onregelmatige stukken rots, groot en klein, ooit uitgespuwd bij een vulkaanuitbarsting. Hoeveel eeuwen en uren MENS arbeid moet hier in gezeten hebben? En ik verwonder me ook over ‘de verandering’ want de meeste velden worden niet meer gebruikt; de mensen zijn naar de stad verhuisd of naar de toeristen nederzettingen. En er gaan vele verhalen de ronde dat het vaak gebeurt dat niemand meer weet van wie een stuk grond is. 

Ik dacht vanochtend: ‘Niemandsland waar ik vrij op kan lopen, hoe heerlijk is dat !’ 

En ’s avonds zingen we met z’n zevenen -eigenlijk verboden vanwege de Corona maatregelen- John Lennon “ Imagine no possessions, I wonder if you can. Nothing to kill or die for, a brotherhood of man. Imagine all the people, sharing all the world…….”

Is het MENSelijker om niets of minder te bezitten? Of juist alles, elk stuk land, elke rivier, meer, zee  en lucht territorium te verdelen? Ik weet het niet. Ik kan er alleen mijn eigen gevoel bij hebben in het moment. In elk geval ben ik sinds november bezig met MENS zijn en mijn oude patronen los te laten. Patronen, eigenschappen waarvan ik nu inzie dat ze me onvrij hebben gemaakt. En oh hoe lastig zo’n gewoonte af te bouwen. Ik praat nu over bezit, sleutels, alles op slot doen, verzekeren. Hoe gemakkelijk dat we nooit de auto of het appartement op slot doen, de sleutels kunnen vergeten of kwijt raken! De vrouw met wie ik samenwoon en bezit deel (een manier om uit te drukken dat zij niet mijn bezit is) roept dat al jaren……..

Reactie van Boudewijn Magnus

Mooi onderwerp voor mens zijn: bezit. En de status die daarbij hoort.
Volgens vele eco-filosofen is daar de ellende begonnen: in de overgang van nomadisch leven naar vaste setteling in dorpen. Dat moest beschermd worden…..
IK heb mij de laatste 20 jaar geoefend in het gelukkig zijn zonder iets te bezitten. Op zich is bezit nog niet zo het probleem, maar de gehechtheid en de afhankelijkheid daaraan.
Als ik gelukkig kan zijn zonder bezit, dan heb ik ook niets te verliezen, alleen maar te winnen, en kan ik ook de vrijheid hebben om mij als bezit van de hele wereld te zien, wij bezitten elkaar……Hoe meer ik weggeef, hoe meer het alles mij bezit, en ik het alles bezit….Dat is iets wat Franciscus en moeder Theresa bijvoorbeeld ook heel goed begrepen hadden.
Imagine van John Lennon heb ik als thema gebruikt in het danstheater dat ik onlangs schreef. Naar dit lied maakte Lennon en Yoko Onno het plan voor een ideale wereld, NUtopia genoemd. Deze naam had ik jaren geleden ook al uitgekozen voor mijn ideale samenleving…..