Mens zijn in de samenleving

Als we iemand vragen of hij of zij mens is dan krijgen we een bevestigend antwoord, als we daar al een antwoord op krijgen. En dan is het interessant te vragen wat dat dan inhoudt.

We hebben in onze groei van kleuter naar 7 jarige geleerd dat we mens zijn, dat we verschillen van dieren en planten, en sindsdien nemen we aan dat dat zo is en denken we er niet meer over na. We zijn bezig gegaan met de ontwikkeling van onze kwaliteiten en die in te zetten voor onze plaats in de samenleving. Maar we schieten door; een plaats hebben we sowieso, maar we willen een gerespecteerde plaats en een deel van de mensen wil zo hoog mogelijk op de maatschappelijke ladder komen. Het zou kunnen dat daar het begin is van het vergeten dat we MENS ZIJN en in dat rad van fortuin, de struggle of life, het beklimmen van de maatschappelijke ladder komt er iets in van een automatisme met maar één richting: meer, beter, sneller, hoger. Bezig zijn en vooral het druk hebben is dan de norm geworden. Hoe drukker men het heeft, hoe belangrijker hij/zij zich voelt. En de kans is groot dat men dan voorbij loopt aan een mens of dier (in nood) op straat of in een weiland. Zijn wij vergeten dat wij MENS ZIJN? Wat houdt dat eigenlijk in?