Een pas op de plaats

Van sommigen die kennis hebben genomen van deze website kreeg ik te horen dat de website nog zo leeg is. Een ander vindt het wat vaag.
Bovenstaande is precies mijn bedoeling. Ieder die meedoet of erover nadenkt en voelt mag zijn/haar eigen invulling aan MENS ZIJN geven. Verscheidenheid is meen ik een kenmerk van MENS ZIJN. En toch ben ik ervan overtuigd dat al die verschillende mensen tot min of meer dezelfde conclusie komen áls ze bezig gaan met MENS ZIJN. Het ‘min of meer’ zit dan in die verscheidenheid. Ook zal ieder MENS die een ander als MENS wil zien die ander respecteren en accepteren en dieper contact maken, waarbij men van elkaar leert en aan elkaar groeit. Eerzucht, competitie, macht en strijd zal dan verdwijnen en nog veel meer, maar dat is míj́n idee.

[ Verhaal van 20 december j.l.  Tineke en ik stonden voor Schiphol station te wachten op een bus. Ik slenterde wat rond. Kwam een klein manneke me begroeten en om een paar euro vragen. Mijn automatische hoofd schudde van nee en mijn robotbenen maakten al bijna een stap vooruit. Toen ontwaakte het MENS ZIJN in mij, keek hem in de ogen en maakte contact. Ik vroeg hem waarvoor hij dat geld nodig had, automatisch denkende dat hij het voor drugs zou gebruiken. Hij zei dat hij met de trein naar Amsterdam moest omdat hij daar een slaapplek had en ‘hier’ niet. Hij gaf een of ander reden waarom hij dan wel ‘hier’ beland was en niet verder kon. Ik gaf hem 20 euro en toen kwam het echte menselijke contact……. We praatten verder over waar we vandaan kwamen en hoe we heetten. Ik vroeg hem nog of wat ik hem gaf genoeg was. Ja, ja, zei hij bevestigend en bedankte nogmaals. ‘Gebruik het niet voor drugs’ zei ik, intussen ervan overtuigd dat hij geen verslaafde was, gezien zijn heldere ogen. Met ‘zorg goed voor jezelf en wees gelukkig’ namen we afscheid. ] 

Mijn oefening in MENS ZIJN heb ik gehad in de geneeskunde. Daar heb ik ontdekt dat een mens een stuk natuur is en geleefd, gevoed en geregeld wordt door Natuur. Hoe verder hij zich afscheid van de natuur (en die tendens groeit naarmate de samenleving technischer en materiëler wordt), hoe groter de kans is dat hij ervan afgesneden wordt en dus zijn natuurlijke leven, voeding en regeling kwijt raakt. Hij krijgt dan bijvoorbeeld klachten, lichamelijk of geestelijk. Eigenlijk is dat onvoorstelbaar want de natuurlijke regelmechanismen zorgen ervoor dat alles in het lichaam harmonieus en in balans is: bloeddruk, ademhaling, suikerspiegel, hartritme, opname van voedingsstoffen, uitscheiding van afvalstoffen enz enz. Maar goed, het gebeurt en we krijgen bijvoorbeeld een te hoge bloeddruk. Terug naar het natuurlijke ritme en mechanisme zou dan de oplossing zijn, maar nee, we gaan aan de bloeddrukverlagende pillen en die zijn synthetisch, dus niet natuurlijk, en die moeten we dan de rest van ons leven blijven gebruiken. Nog meer verwijderd van het natuurlijke. Ook meer verwijderd van MENS ZIJN? Dat oordeel laat ik aan de lezer over; het is maar een voorbeeld welke ik gebruik om te laten zien hoe we kunnen denken en voelen (bezinnen) over MENS ZIJN. 
[ De andere MENS zal kunnen denken: het is toch geweldig dat wij mensen zulke medicijnen kunnen maken dat iemand met hoge bloeddruk of met diabetes gewoon door kan leven en z’n werk doen. ]

Zo kan iemand bezig met MENS ZIJN in de economie, in de politiek, als baas of werknemer, als ouder of kind enz.

‘Bezig zijn met MENS ZIJN’ is eigenlijk even een pas op de plaats doen, momenteel zeer toepasselijk in de vorm van de beperkingen die de lock-down voor voor jou als persoon heeft.