Ontdekking in mens zijn

Vanmiddag gingen we zwemmen met onze kleinkinderen; David van 8 en Josephine van bijna 6. We gingen naar ons bekende naturisten strandje aan het Engelgaarde meer, tussen Meppel en Ruinerwold.
Behalve zwemmen, afdrogen en popcorn snaaien wou David op een gegeven moment wel met zijn prachtige, goed gespannen voetbal spelen; we gingen de bal opgooien en opvangen, wat hij al aardig beheerste vergeleken met een half jaar geleden. Josephine werd al snel betrokken, daarna gooide ik de bal naar Nico die aan het commentariëren was, de volgende keer naar Derk-Jan en Ina, bij de volgende gelegenheid naar Henri en Annemie. Deze personen begonnen ook naar elkaar te gooien. Ik zag anderen verderop aandachtig meekijken, dus hup, ook de bal naar hen toe, en de anderen begonnen ook te kijken wie er nog niet bij betrokken was.

Toen we eindelijk na 4 uur naar de auto terug liepen en David met mij een zijpadje namen zei hij: Leuk, morgen gaan we hier weer naartoe. Ik vond het ook leuk maar vroeg: wat vond je er zo leuk aan?
Nou, dat spelen met de bal, dat iedereen meedeed!

Tineke en ik resumeerden later dat iedereen het leuk vond en niemand zich gestoord heeft gevoeld!

Oh, dacht ik, nog later, dit is dus Menselijk.
Alweer iets ontdekt wat menselijk is. Maar ook ontdekt wat we verloren zijn geraakt met onze welvaart, individualisering en privacy.

Ik kwam met 16 jaar uit een ontwikkelingsland naar Nederland en droeg nog íets in mij. Ik weet nog dat ik in de trein altijd begon te praten met vreemden en als ik lifte altijd iets van een adres of telefoonnummer wilde hebben van degene die mij mee had genomen, want we hadden toch zo’n bijzonder gesprek gehad……..

Ik ben hét ook lange tijd verloren geraakt, denkende dat mensen dat soort contact niet fijn vonden.

In Lanzarote waar wij al 12 jaar komen is het leven heel anders dan in Nederland en we komen allebei meer tot leven. Na een dag of 4 vraag ik Tineke : Wist jij nog dat het leven hier zó was? Het antwoord is altijd ontkennend. De volgende vraag: kunnen we in Nederland vertellen hoe het leven hier is? Het antwoord is ‘Nee, dit moet men ervaren’. Vanochtend nog zei ze dat ze het soms moeilijk vond het leven hier te lijden omdat het zo’n flauwe aftreksel is van het leven dat we 2 maanden geleden nog ervoeren in Lanzarote.

In het kader van de website en het platform www.ikbenmens.nu welke ik gelanceerd heb eind 2020 vraag ik me steeds af wat de kern is van mens zijn en doe ontdekkingen. Verder probeer ik mensen te prikkelen zelf dit onderzoek en de ontdekkingen die daarmee gepaard gaan te doen.
Deze middag hadden we met z’n allen iets menselijks ervaren.
Wát dat menselijks was daar mag de lezer zelf een naam aan geven!